Το έθιμο της κολοκύθας του Halloween έχει μια μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία, που ξεκινά πολύ πριν το φθινοπωρινό φεστιβάλ αποκτήσει τη σημερινή του μορφή με τα φαντάσματα και τα κουστούμια. Οι ρίζες του βρίσκονται στην Ιρλανδία και τη Σκωτία, στα αρχαία κελτικά έθιμα του Samhain, μιας γιορτής που σηματοδοτούσε το τέλος της συγκομιδής και την αρχή του χειμώνα. Οι Κέλτες πίστευαν ότι τη νύχτα εκείνη τα πνεύματα των νεκρών επέστρεφαν στον κόσμο των ζωντανών, και προσπαθούσαν να τα κατευνάσουν με προσφορές και φως.

Η κολοκύθα, ωστόσο, δεν ήταν πάντα το βασικό σύμβολο. Οι πρώτοι που κάνανε φαναράκια μέσα σε λαχανικά χρησιμοποιήσαν γογγύλια και πατάτες. Όταν οι Ιρλανδοί μετανάστευσαν στην Αμερική τον 19ο αιώνα, ανακάλυψαν ότι η κολοκύθαμε το μεγάλο μέγεθος και το μαλακό εσωτερικό της ήταν πολύ πιο εύκολη για… χειροτεχνία. Κι έτσι γεννήθηκε το λεγόμενο “Jack-o’-Lantern” (Το Φανάρι του Τζακ).

Ο θρύλος που συνδέεται με την κολοκύθα μιλά για έναν άντρα ονόματι Jack, έναν πονηρό τσιγκούνη που ξεγέλασε τον διάβολο και καταδικάστηκε να περιπλανιέται αιώνια στη γη με ένα φως μέσα σε ένα σκαλιστό γογγύλι. Από εκεί και το όνομα “φανάρι του Τζακ”. Η εικόνα του περιπλανώμενου Jack έγινε σύμβολο των ψυχών που δεν βρίσκουν ησυχία, και με τον καιρό η κολοκύθα-φανάρι έγινε ένα είδος φυλαχτού για να κρατά μακριά τα κακά πνεύματα.

Σήμερα, το Jack-o’-Lantern είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Χάλοουιν. Από παιδικό παιχνίδι δημιουργικότητας μέχρι διακοσμητικό στοιχείο στα σπίτια, κρατά ζωντανό το πνεύμα του μυστηρίου και της φθινοπωρινής μαγείας. Η φλόγα μέσα στην κολοκύθα, είτε είναι κερί είτε ηλεκτρικό φως, θυμίζει ότι η νύχτα του Halloween δεν είναι μόνο γιορτή του τρόμου, αλλά και συμβολισμός της ανθρώπινης ανάγκης να φωτίζει το σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά.